De jongens van de vier kunnen vandaag een rustdag hebben gehad, wij zijn volop bezig geweest.

Eindelijk waren we klaar om naar de stad te lopen. Onderweg zagen we een geschikte koffiegelegenheid waar we onmiddellijk scones, jam en clotted cream hebben besteld. Voor degenen die dat niet weten: de Engelse cream tea een ervaring die je niet mag missen. Er is een eeuwige discussie over de vraag of eerst de clotted cream of eerst de jam op de scone moet. Zelf doe ik eerst de jam maar als de clotted cream heel stevig is, kan het praktischer zijn om die als eerste erop te doen. In wezen maakt het niet uit, beide manieren zijn lekker.

We raakten aan de praat met iemand aan de tafel naast ons die een oranje broek aan had maar duidelijk geen Nederlander was. Hij zat bij een Amerikaanse vereniging, ik meen uit Florida. Al hun ploegen waren uitgeschakeld maar door hun kleding vielen zij nog steeds op. Aan de andere tafel naast ons zat een man met een blazer van Kingston Rowing Club. Ik heb vroeger bij Molesey Boat Club geroeid en de twee verenigingen waren grote rivalen, net geen vijanden. Een combiploeg tussen de twee was bijna ondenkbaar. Ik zei dat ik bij Molesey had geroeid maar dat dat lang geleden was. Hij was ook geen lid meer van Kingston maar skiffte overal, ook in Europese wedstrijden. Dus het gesprek liep vreedzaam af.

We gingen door naar de baan. Onderweg kwam ik een aantal mensen tegen met blazers in de kleuren van mijn Engelse universiteit, Birmingham. Het bleek dat ze inderdaad bij Birmingham roeiden. Ik raakte weer aan de praat: de heren waren gisteren uitgeschakeld maar aan het einde van vandaag zou een dames dubbelvier optreden.

Uiteindelijk bereikten we de baan. Het was vandaag veel drukker dan gisteren. Morgen wordt het waarschijnlijk nog erger. Voor degenen die met de trein komen is dat een verschrikking. In Twyford moet je overstappen op een boemel die op een enkel spoor heen en weer gaat. Er is maar een trein van drie wagons. Jenny Dobben de Bruijn stuurde wat foto’s van de wachtende rijen. De overstaptijd kon tot anderhalf uur oplopen.

Na een paar wedstrijden kwamen wij tot de conclusie dat het tijd was om wat Pimm’s te drinken. Het lukte niet om een tafel met stoelen te bemachtigen, maar we konden onze kan op een tafel zetten waar twee mensen meer met elkaar bezig waren dan met ons. Ze werden even later verder gestoord door een man die twee kannen neerzette. Het was duidelijk dat hij ons niet vertrouwde met zijn kannen. “It’s not Christmas”, zei hij.

Geleidelijk aan verschenen de bestuursleden van De Hoop en het bleek zelfs mogelijk om iedereen op één plek te krijgen om een foto te maken. Volgens mij lukt dat niet altijd bij een bestuursvergadering (ik bedoel op één plek krijgen; ik neem aan dat ze niet tijdens elke vergadering een foto maken).

Later kon ik vanaf de tribune tegenover de finish waar alleen leden van de Stewards' Enclosure naartoe mogen Birmingham University hun kwartfinale met 3 lengtes zien winnen en werd ik voor een alumni barbecue uitgenodigd. 

Weinig nieuws over de ploeg vandaag. Gisteren heb ik geleerd dat de stuurvrouw, Julia, een strandbal in de punt van de boot stopt om te voorkomen dat zij helemaal wegglijdt en volkomen onzichtbaar wordt. Zij is al bijna onzichtbaar.

Morgen mogen de Big Boys als eerste over de baan varen. De halve finale tegen Potomac Boat Club start om 9 uur Engelse tijd, dus 10 uur in Nederland. Wij moeten dus vroeg op.