Vandaag was het voor ons allemaal een spannende dag. De tegenstander, Thames Rowing Club ‘A’, werd net als De Hoop als een van de grote kanshebbers gezien. Op een of andere manier heb je het idee dat het beter zou zijn zo een ploeg in de finale tegen te komen, maar als je wilt winnen moet je ze ergens tegengekomen en nu ben je nog relatief vers.

Wij liepen richting de baan en besloten achter de kerk te lunchen. Dit is een merkwaardige plek die vrij onbekend is. Allerlei mensen van de kerk zijn daar zeer ijverig bezig zijn om salades en taart te maken. De sfeer is eigenlijk niet te beschrijven. Maar het is een relatieve oase in de drukte als je het niet erg vindt om op een begraafplaats te eten. Wij hebben een van de vrije tafels ingenomen en kort daarna verschenen Boudewijn Bisschop en Nicole Hoksbergen uit de groep bestuursleden die ook komt kijken.

Het was daar zeer aangenaam, maar wij moesten weg om een tocht in een wherry te maken. Hooplid Joost Dikken en zijn vrouw Aleid Meulenhof nemen vaak hun wherry mee naar Engeland. Wij mochten meevaren in deze wherry en nog een soort gondel uit Venetië en de boot vastmaken aan de “booms”, de houten balken die de baan afgrenzen. Je kunt niet dichter bij de racende ploeg komen zonder in de ploeg zelf te zitten. Dat is een bijzondere ervaring. Je kunt ook de mensen in de Stewards’ Enclosure bewonderen, sommigen slapen, anderen lezen en nog anderen hebben een dringend kledingadvies nodig.

Van daaruit zagen we de wedstrijd van Niek van de Grift in de London/Tideway Scullers/Hoop dubbelvier combinatie. Zij verloren tegen Oxford Brookes University in de op één na snelste wedstrijd van de dag. Kort daarna was het theepauze en hebben we een stukje verder geroeid. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik dit jaar op Henley heb geroeid.

Wij hebben onze nette kleren weer aangetrokken en zijn naar de boottenten gegaan om onze vier uit te zwaaien. Oud Hooplid Wilf Kimberley was er ook. Hij roeit nu bij London RC. Onze vier kwam naar buiten. Veel applaus. Ik kreeg van Daniël Mulder een kaartje voor de kamprechtersboot in mijn hand gedruk. Per wedstrijd mogen drie of vier mensen van de twee verenigingen meevaren. Het is absoluut de beste manier om de wedstrijd te zien, maar…

Onderweg kregen wij van de kamprechter de zogenaamde Nereusbriefing. De passagiers mogen tijdens de wedstrijd niets zeggen en geen signalen geven. En ook niet iets doen wat lijkt op signalen geven. Je mag wel foto’s maken. Een aantal jaren geleden is dat bij een Nereus ploeg misgegaan (het verhaal is vrij bekend dus ik herhaal het niet hier).

Ook vanuit de kamprechtersboot is de start vrij spannend. Na de start nam Thames de leiding. Dit hadden we al een aantal keren gezien in eerdere jaren, maar De Hoop bleef in de buurt. Thames trok een baanrecord bij de eerste twee tussenstanden maar daarna begon De Hoop ze in te halen.

Boudewijn zat ook in de kamprechersboot en wij keken elkaar met een veelbetekenende blik aan. De Hoop ging het halen. Zoals vaak in zij aan zij wedstrijden zakte Thames wat in elkaar nadat De Hoop terugkwam en alles werd voor hen zwaarder. De wedstrijd was echter nog niet afgelopen. Onze ploeg heeft in de laatste meters een paar misslagen gemaakt om het nog spannend te houden, maar ondanks dat wonnen ze in een recordtijd van 6 min 41, een aanscherping van het oude record met 4 seconden.

Morgen is een rustdag, zaterdag is de tegenstander de Amerikaanse Potomac Boat Club.

Wij zijn uitgeput. We hebben de rustdag morgen ook hard nodig.